یا رب الحسین بحق الحسین اشف صدرالحسین بظهورالحجة
میلادت مبارک
ای آنکه با تولد تو
صبر و بخشش و گذشت معنا یافت.
میلاد هفتمین گل بوستان خاندان محمدی،
امام موسی کاظم(ع)
را به محضر مبارک امام زمان(عج) و
مقام معظم رهبری و
شما دوستان عزیز تبریک می گویم.
سالروز شهادت گل نوشکفته
حضرت رقیهء(س) بنت الحسین
را به محضر مبارک امام زمان(عج) و
خدمت مقام معظم رهبری و
همهء شما دوستان گرامی تسلیت می گویم.
با فواره های آتش، خیمه ها به مرگ مقدّس دل دادند و من در سایه قنوت نمازی نشسته، مأوا گرفتم.
آبهای زخمی فرات، لبهای تمامی مورخان را تشنه تر کرده است برای حقیقت جویی این که ((من کیستم)) چنین شتابان بر روی خارهای مُغیلان؟
همیشه غروب، کمی از پیش ما حرف می زند برایتان. باید رفت سراغ ستاره های کوچک چشمانم که کنار رد پای همان زنجیرها در بیابان افتاده است!
دریای مظلومیت، قلب سه ساله من است. آن گاه که دستی آمد گویا برای پاک کردن اشک هایم! نزدیک آمد و نزدیک تر؛ اما به یک باره، ضربه سیلی همراه آورد؛ گویا سیلی آورد طغیانگر، در آن برهوت خشک عاطفه! به خروش آمد شعور کائنات.
گوشه هایی از ادامه حدیث گوشواره مرا هم با شومی شام بخوانید که: هرچه می خواهید بگویید؛ اما نگویید پدرم به سفر رفته است که مرا با خود می برد؛ چه طور از مدینه تا کربلا آورد؟! این لبهای چوب خورده طشت را نشانم بدهید! اگر سفری در کار است که می گویید، من هم می شتابم؛ درنگی کوتاه نشاید!
باید نخستین دستهای رسیده به آغوش او از آن من باشد!
باید نشان بدهم که بی او چه گذشته بر من و بگویم که داغ من هم به قلب عمه اضافه شد! باید بگویم:
*جز من چه کسی در کودکی قامتش خمید
سن سه ساله محنت صد ساله را کشید*
************
همیشه کنار این حکایات، تلی از پرهای سوخته ریخته شده.
آه های کوچکی که از دهان سه سالگیِ او می آید، خودش چند قرن روضه است.
با بازگشت کاروان اندوه، مرثیه این نازدانه هم به مدینه می رود و کاروان دلهای ما با اشک و فاتحه از خرابه می آید.
